หลังจากผมและปูน้อยโดนล้อมอยู่
ได้ไม่นานนัก หนึ่งในกลุ่มคนพวกนั้นได้พูดขึ้นมาว่า
"พวกแกเป็นใครมาที่นี่ทำไม"
ในขนาดที่เขาพูดเขาก็ค่อยๆเอาหมวกออก
ภาพที่ผมเห็นก็คือคนแก่ธรรมดาคนนึงเท่านั้น
"พวกเราที่นี้ไม่ต้อนรับใครทั้งนั้น
พวกเราขอเตือนพวกเธอดีๆว่าอย่าได้
เข้ามายุ่งเรื่องนี้เป็นอันขาด
มิเช่นนั้นพวกเราอาจหมดความอดทน" คนแก่คนนั้นพูด
ผมยืนฟังสิ่งที่พวกเขาพูดอยู่ตลอด
แต่ผมสาบานได้ว่าผมไม่เข้าใจในสิ่งที่พวกเขาพูดเลย
แต่ในระหว่างที่ผมกำลังสงสัยในสิ่งที่พวกนั้นพูด
ปูน้อยก็ได้พูดกับพวกนั้นว่า
"สิ่งที่พวกแกทำอยู่ มันผิดรู้ไหม
การที่ทำให้คนที่ตัวเองรัก
หรือคนที่เขารักแก
เสียใจ..มันเป็นสิ่งที่ผิดพวกแกรู้ไหม
ความรักเป็นสิ่งที่ดีงาม
แต่พวกแกกลับใช้มันเป็นเครื่องมือ"
ในระหว่างที่ปูน้อยกำลังพูดอยู่นั้นคนแก่คนนั้นก็พูดสวนขึ้นมาทันทีว่า
"หุบปาก!! แกไม่รู้เรื่องอะไรแกอย่ามาพูด
ที่พวกชั้นทำแบบนี้ก็เพื่ออะไร
ถ้าไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับความรัก
สิ่งที่พวกชั้นทำไปทั้งหมดก็เพื่อความสุขของคนที่เรารัก
และก็เพื่อครอบครัว"
ปูน้อยได้แต่ยืนฟังอย่างเงียบไปพักนึง
และปูน้อยก็หันมาบอกผมว่า
"เราคงต้องหาทางหนีจากที่นี้แล้วละ" ปูน้อยพูด
ผมรู้สึกดีใจมาก ในที่สุดเราสองคนก็ใจตรงกันซะที
ผมเลยถามไปว่าแล้วเราจะทำอย่างไงละ
ปูน้อยไม่ได้ตอบอะไรผม เพียงแต่ปูน้อยหยิบลูกบอลสีดำขึ้นมา
แล้วบอกผมว่าระวังตัวนะ
พร้อมกับปาลูกบอลสีดำนั้นลงพื้น
ทันใดนั้นก็เกิดหมอกสีดำขึ้น
ผมเริ่มมองอะไรไม่เห็น สิ่งแรกที่ผมทำนั้นก็คือ
จับน้องลำไยมากอดไว้กับตัว
ผมไม่รู้จะทำยังไง ทุกอย่างมันมืดไปหมด
ทุกอย่างดูวุ่นวายไปหมด
ผมได้ยินเสียงปูน้อยตะโกนว่า
"หันมาทางนี้ซิ"
พอผมได้ยินเสียง ผมก็หันไป
ดีใจจังผมเห็นปูน้อยแล้ว
ผมวิ่งเข้าไปหาปูน้อย และปูน้อยก็พูดว่า
"วิ่งตามฉันมา เร็วๆเข้า"
ผมวิ่งตามปูน้อยไปได้สักพักใหญ่ๆ
จนผมคิดว่าเราน่าจะพ้นจากคนพวกนั้นแล้ว
ผมรู้สึกเหนื่อยมาก เหนื่อยจนหายใจไม่ทัน
แต่สิ่งที่แปลก ปูน้อยกลับไม่เหนื่อยเลยแม้แต่นิดเดียว
ปูน้อยพูดกับผมว่า
"ยินดีที่ได้รู้จักนะ แต่เราคงต้องแยกกันตรงนี้แล้วละ
ฉันต้องไปทำธุระของฉันให้เสร็จ
แล้วนายจะไปไหนต่อละ" ปูน้อยถาม
ผมเงียบไปสักพัก หลังจากผมหายเหนื่อยผมก็ตอบปูน้อยว่า
"ผมต้องเดินทางต่อไปทางทิศตะวันออก"
หลังจากที่ผมพูดเสร็จปูน้อยก็พูดกับผมว่า
"จริงดิ..ทางเดียวกันเลย" ปูนัอยพูดพร้อมกับดีใจ
แต่ผมกับเฉยๆ มันเหมือนกับฉากหนังโบราณๆ
ที่ตัวร้ายขอเดินทางไปกับตัวดี
แล้วสุดท้ายตัวร้ายก็ฆ่าตัวดีทิ้งเมื่อหมดประโยชน์
ผมเลยแอบกลัวอยู่นิด
"'งั้นฉันขอเดินทางไปด้วยคนได้ไหม" ปูน้อยพูด
ผมรู้สึกกลัวๆอยู่เหมือนกัน
แต่อย่างน้อยๆ การที่มีคนรู้เส้นทางมาด้วย
มันก็เป็นสิ่งที่ดี และผมก็ไม่รู้ว่าทางข้างหน้าจะเป็นยังไง
ผมอาจจะเจอเรื่องที่อันตรายมากกว่านี้อีก
ในขนาดที่ผมคิดอยู่นั้น
น้องลำไย ได้บินวนไปวนมาอยู่รอบตัวของปูน้อย
สิ่งนั้นมันทำให้ผมรู้ว่าน้องลำไยอาจชอบปูน้อยก็ได้
ผมเลยบอกกับปูน้อยไปว่า
"ได้สิ..เราจะได้เดินทางไปด้วยกัน"
ปูน้อยดีใจมาก น้องลำไยก็ทำท่าดีใจ
รวมไปถึง...เจ้าดำกระเป๋าของผม
ดูทุกคนจะดีใจกันเป็นพิเศษ
เว้นแต่ผม เพราะผมยังไม่แน่ใจในตัวของปูน้อย
และที่สำคัญ ทำไมปูน้อยถึงมาอยู่ที่นี้
อดีตของเขาและเขาจะไปทำอะไร
ที่เส้นทางทิศตะวันออก
หวังว่าคงจะไม่เกี่ยวกับหีบนะ
ไม่นานพวกเราก็เดินทางกันต่อไป
ทุกคนดูมีความสุข ผมก็ดีใจ
แต่อดคิดไม่ได้ว่าเส้นทางต่อจากนี้ไป
พวกเราจะพบเจออะไรอีก
แต่ไม่ว่ายังไงผมก็ต้องสู้..สู้เพื่อนางฟ้าของผม
edit @ 5 Jan 2008 00:02:21 by Prapon
edit @ 5 Jan 2008 13:17:06 by Prapon
