Moo Deu & Angel

หลังจากผมสลบหุ่นน้อยได้พาผมมาพักที่บ้านของผม

ผมสลบไปนานมากจนจำไม่ได้ว่ากี่วัน

ผมรู้แต่ว่ามีแสงแดดมาโดนตาของผม

ผมจึงตื่นขึ้น

ผมรู้สึกแปลกๆที่หัวใจของผม

เหมือนมันจะปวดแต่ก็ไม่ปวด แต่อาจเป็นเพราะ

เหตุจากวันนั้นก็ได้

พอผมทำธุระของผมเสร็จ ผมก็โทรไปหาหุ่นน้อย

หุ่นน้อยก็ได้เล่าเหตุการวันนั้นให้ฟัง

หุ่นน้อยบอกว่าหลังจากเมฆกลุ่มนั้นหายไป

ก็มีหมอกดำกลุ่มนึงมารอบตัวผมเอาไว้

 และมันก็หายเข้าไปในตัวของผม

แล้วหลังจากนั้นหุ่นน้อยก็พาผมกลับบ้าน

ผมรู้สึกสงสัยว่าหมอกดำนั้นคืออะไร

หุ่นน้อยบอกว่าเขาก็ไม่อาจตอบได้

แต่หุ่นน้อยจะพยายามหาคำตอบให้

แล้วผมก็วางโทรศัพท์ลง

ทันใดนั้นก็มีเสียงแปลกๆอยู่นอกบ้านของผม

พอผมเปิดประตูออกไปสิ่งที่ผมเห็นก็คือ

นกพิราบส่งจดหมาย ผมก็เลยตรงไปหามัน

นกพิราบนี้ต้องเป็นของนางฟ้าแน่นอนเพราะ

นกพิราบที่บินได้ไกล จะต้องได้รับพรจากนางฟ้าเท่านั้น

ที่ขาของมันมีรูปถ่ายอยู่หนึ่งใบ

รูปนั้นเป็นรูปถ่ายของนางฟ้า

และมีข้อความเขียนที่หลังรูปภาพว่า

"เมื่อเร็วๆนี้เราไปเที่ยวทะเลมาก็สนุกดี แต่ที่นั้นหนาวมาก

ที่ส่งจดหมายมานี้เพราะจะบอกว่าเราคงคุยโทรศัพท์กันอีกไม่ได้แล้ว

เพราะเราย้ายไปอยู่กับพี่ชายอีกเมืองนึง

ที่นั้นไม่มีโทรศัพท์เราคงไม่ได้คุยกัน

ไม่ต้องห่วงนะ เรากำลังใจดีมากตอนนี้

ตอนแรกคิดว่าอยู่ไม่ได้ แต่ตอนนี้รู้สึกชอบกับที่นี้แล้ว

เราจะกลับเมื่อไรไม่รู้ยังไง ก็ดูแลตัวเองดีๆนะ

ขอให้มีความสุขกับทุกอย่างนะ

เราอยากเห็นหมูดื้อมีความสุข"

จาก นางฟ้า

ผมเห็นรูปเธอแล้ว น้ำตามันก็ไหล

ผมรู้สึกว่าข้อความนี้มันแปลกๆ

มันเหมือนมีอะไรซ่อนอยู่

พอผมกำลังคิดว่านางฟ้าคงยังรักผมเหมือนเดิม

ทันใดนั้นกลุ่มหมอกดำก็ออกมาจากตรงหัวใจของผม

หมอกนั้นรวมตัวกันจนเป็นผมอีกคนนึง

ผมอีกคนนึงพูดว่า

"แก.....นี้โง่จริงๆข้อความแค่นี้แกยังติดความไม่ออก

อีกเขาก็บอกแล้วไงว่าไม่อยากคุยกันแกอีก

ออ....เขาก็ไม่ต้องการกำลังใจจากแกแล้ว"

พอผมได้ยินผมอีกคนพูด

มันทำให้ผมคิดตามว่า อาจจะจริงอย่างที่มันพูด

แต่ผมก็อยากจะรู้ว่าหมอกดำที่รวมตัวกันจนเป็นผมอีกคนนึงมันคืออะไร

ผมจึงถามมันไปว่า "แกเป็นใครกัน"

"อะไรกันทำเป็นไม่รู้ว่าฉันคือใคร ฉันก็คือแกไง

ฉันคือความเจ็บปวดของแก ฉันคือความเสียใจของแก

แกมันอ่อนแอ แกมันโง่ ฉันทนอยู่ในความเจ็บปวดของแก

มานาน จนฉันทนอีกต่อไปไม่ได้แล้ว

ฉันจะไม่ทนให้แกทำให้ฉันเจ็บปวดอีก

ออ..ถ้าจะเรียกฉันก็จงเรียกฉันว่า

"มาร"

นั้นละคือชื่อของฉัน"

มารพูด

ผมได้พูดกับมารออกไปว่า

"ฉันไม่เคยเสียใจในสิ่งที่ฉันทำไป

ความรักของฉันคือความสุขของฉัน"

"ความสุขอะไรของแก ลึกๆในใจของแก

ก็คือบ้านของฉัน มันเต็มไปด้วยขยะ

ขยะนั้นก็คือ ความเสียใจ ความเจ็บปวด

การอยู่อย่างไร้ค่า การทำอะไรไปแล้ว

คนอื่นเขาไม่เห็นค่า

นี่นะความสุขของแก

ถ้าแกมีความสุขฉันคงไม่ได้เกิดมาแน่"

มาร พูด

ผมได้แต่นิ่งไปช่วงขณะ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

ผมจึงเชื่อในสิ่งที่มารพูด

"ยิ่งอะไรนะ.......นางฟ้า

เปล่าประโยค สิ่งที่แกทำอยู่ มันก็แค่โดนหลอกใช้"

มาร พูด

ผมเถียงออกไปทันทีว่า

"เรารักกันด้วยใจ แกมันไม่รู้อะไรหรอก"

"หุบปาก!!! แกลองคิดดูดีๆว่ากี่ครั้งที่เขาทำแก

เสียใจ กี่ครั้งที่เขาไม่สนใจแก

กี่ครั้งที่เขาพูดทำร้ายแก

แกไม่เหนื่อยแต่ฉันเหนื่อยวะ

ฉันต้องทนอยู่กับขยะพวกนี้

ฉันจะพูดอะไรไว้ให้แกคิดหนึ่งอย่าง

ถ้าแกไม่มีอะไรเลย เขาจะรักแกไหม

ตอนนี้แกแค่ทำให้เขามีความสุข

แต่แม้ใดแกทำไม่ได้อีก

เขาก็จะไป....จากแก

เชื่อฉันเขาไม่สนความรู้สึกแกหรอก

กี่ครั้งที่แกแอบร้องไห้

เขารู้สึกอะไรบ้าง

คำขอโทษ..ที่พูดเพราะจำเป็น

มันจะสำคัญอะไรถ้ามันไม่มาจากหัวใจ

แกลองคิดดูแล้วกัน" มารพูด

ผมยืนนิ่งกว่าเดิม ผมไม่คิดว่า

ซักวันความรู้สึกของผมมันจะออกมาพูดกับผมแบบนี้

มันทำให้ผมรู้สึกว่ามันอาจจะจริงอย่างที่พูดก็ได้

บ้างครั้งผมก็คิดอย่างที่มารพูด

แต่คำตอบทั้งหมดมีนางฟ้าคนเดียวเท่านั้นที่จะตอบได้

แต่ผมเริ่มสับสนในหลายๆอย่าง

"ฉันจะคอยดูความเสียใจของแกอีกครั้ง" มารพูด

แล้วหมอกดำก็หายไป

มีแต่ผมและรูปที่เหลืออยู่

ผมไม่รู้จะทำยังไงจริง

................

แต่ผมก็รักเธอเสมอ

ผมจะไม่ยอมให้ใครหรืออะไรทำให้รักเรา

เปลี่ยนไปได้ ผมสัญญาว่าผมจะเข้มแข็งให้มากๆ

edit @ 16 Dec 2007 02:44:51 by Prapon