Moo Deu & Angel

หลังจากที่ผมคิ่ดอยู่ได้ซักพักนึง

ผมก็ตอบยอมรับข้อเสนอของหมอดูแห่งความตายไป

"ถ้าแกเลือกที่จะทำแล้วฉันก็จะบอกที่อยู่ของ

หีบความรู้สึก

ให้แกได้รู้ ที่ตั้งของมันเป็นปริศนามานาน

ไม่เคยมีใครเคยเจอมันมาก่อน ฉันรู้แต่ว่า

ต้องมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกขึ้นไปจนสุดเส้นทาง

และเจ้าจะได้เจอคำตอบของทุกอย่าง

แต่การเดินทางไม่ได้ง่ายเลย

เจ้าจะพบแต่ความลำบากยากเย็นตลอดเวลา

ที่เจ้าคิดถึงหีบหรือเข้าใกล้หีบ" หมอดูพูด

ผมเริ่มสงสัยว่าถ้าหมอดูรู้ที่ตั้งแล้ว

ทำไมเขาถึงไม่ไปเอามันซักเองละ

"เจ้าไม่ต้องสงสัยหรอกว่าทำไมฉันไม่ไปเอามันเอง

ใจฉันก็อยากจะไปเองแต่ด้วยร่างกายของฉันมันเริ่มที่จะไม่ไหวแล้ว

แถมพวกอีกามันก็เพิ่มจำนวนขึ้นทุกวัน

ฉันเลยให้แกไปแทนฉันไง

แต่การที่จะเปิดหีบนั้นได้ มันต้องมีกุญแจที่จะเปิดมันได้" หมอดูพูด

"สิ่งนั้นคืออะไรครับ" ผมถามหมอดู

"สิ่งนั้นต้องมีความสำคัญระหว่างเจ้ากับคนรักของเจ้า

และเป็นสิ่งของที่มีความผูกพัน

มีความทรงจำที่ดี

หรือเป็นสิ่งของดูต่างหน้าคนรักได้" หมอดูพูด

ผมพยายามคิดอยู่ว่าของสิ่งนั้นคืออะไร

สิ่งของที่มี ความทรงจำ ความผูกพัน

และมีความสำคัญ

ของสิ่งนั้นคืออะไร

...............

................

และแล้วผมก็คิดออกมันก็คือ

ลำไย หรือ น้องลำไย

น้องลำไยเป็นผลไม้ธรรมดาๆผลนึง

แต่นางฟ้าเสกให้ผลไม้ลูกนี้ไม่เน่า

แล้วนางฟ้าก็ได้วาดรูปลงไปในผลไม้ลูกนั้น

แล้วเราสองคนก็ตั้งชื่อให้ผลไม้ลูกนั้นว่า

น้องลำไย

น้องลำไย เป็นของสิ่งเดียวที่นางฟ้าเป็นคนทำขึ้นมาเองกับมือ

มันเป็นเหมือนตัวแทนความรักของเราสองคนเลย

ผมจึงได้บอกกับหมอดูไปว่า

ผมเจอสิ่งของที่ว่าแล้ว

พอผมพูดเสร็จหมอดูก็ให้ผมหลับตา

แล้วคิดถึงของสิ่งนั้น

ในระหว่างที่ผมหลับตาหมอดูก็ได้บอกว่า

ให้คิดถึงสิ่งของที่ใช้เป็นประจำมาอีกสิ่งนึง

เป็นสิ่งของที่ดูเหมือนว่าจะสำคัญแต่ก็ไม่สำคัญ

เหมือนมันจะมีค่าก็ไม่มีค่า

และเป็นสิ่งของที่ใช้เป็นประจำ

ในไม่ช้าผมก็คิดออก สิ่งนั้นก็คือ

กระเป๋าสีดำ

กระเป๋าใบนี้ เป็นทุกอย่างเลยก็ว่าได้

ใส่ของ ใส่อาหาร ใส่ได้ทุกอย่าง

จนมีวันนึงนางฟ้าบอกว่า

กระเป๋าใบนี้ เป็นกระเป๋าวิเศษหรือเปล่า

พอผมนึกถึงกระเป๋าสีดำของผม

ได้ซักพัก หมอดูก็บอกให้ผมลืมตาขึ้น

สิ่งที่ผมเห็นก็คือ

น้องลำไย บินอยู่ตรงหน้าของผม

ผมไม่อยากจะเชื่อสายตาของผม

ผมคิดว่าถ้านางฟ้ารู้ว่าสิ่งที่ทำเล่นในวันนั้น

วันนี้มันกลับมีชีวิตขึ้นมาแล้ว

เธอคงดีใจน่าดูเลย

แต่ผมดีใจกับน้องลำไยได้ไม่นาน

ก็มีเสียงนึงดังขึ้นมาว่า

"แกใช้ฉันซะคุ้มเลยน่ะ มีอะไรแกก็มาที่ฉัน

ทั้งหนักบ้าง มีกลิ่นบ้าง ฉันอย่าจะกินแกลงไปในท้องฉันซะเลย"

ที่มาของเสียงนั้นก็คือ

กระเป๋าดำของผม แต่ที่ทำให้ผมตกใจก็คือมันพูดได้

และรู้สึกว่ามันจะไม่พอใจผมซะด้วย

"สิ่งที่แกเห็นมันจะช่วยแกในวันข้างหน้า

คำตอบทุกอย่างมันรอแกอยู่ข้างหน้า

แกจงนำสิ่งของพวกนี้เดินทางไปกับแกด้วย

ฉันช่วยแกได้เท่านี้ ที่เหลือก็คงขึ้นอยู่กับ

โชคชะตาและความรักที่ยิ่งใหญ่ของแกแล้ว

ไว้เจอกันในวันที่แกได้หีบมา

ขอให้โชคดี" หมอดูพูด

พอหมอดูแห่งความตายพูดเสร็จเขาก็หายตัวไปก็ฝูงอีกา

..............

หลังจากนั้นผมก็ได้พาโอซาไปนอนในห้องของผม

เพราะโอซาสลับไป

ในระหว่างนั้นผมก็ได้เตรียมตัวในการเดินทางไกล

แต่สิ่งของที่จำเป็นมีเยอะมาก

ผมไม่รู้ว่าจะเอาไปยังไงหมด

เพราะหนทางข้างหน้าคงลำบากน่าดู

ยิ่งเอาของไปเยอะก็ยิ่งทำให้ช้าลง

ในระหว่างที่ผมนำสิ่งของที่จำเป็นมากองรวมกันอยู่นั้น

เจ้ากระเป๋าก็พูดว่า

"ที่แบบนี้ ทำมาเป็นคิดมากเมื่อก่อนเห็นมีอะไร

ก็เอามาใส่ที่ฉันทุกที เวลาแบบนี้ทำมาเป็นคิดมาก

ถอยไป แล้วดู"

ทันใดนั้น เจ้ากระเป๋าก็ได้กินสิ่งของที่อยู่ตรงหน้าผมจนหมด

ผมงงมาก แล้วก็รู้สึกโกรธด้วยว่าทำไมทำแบบนี้

เจ้ากระเป๋าก็พูดว่า

"สิ่งของพวกนี้ไม่ได้ถูกกิน แต่แค่ถูกเก็บไว้ในตัวฉันเท่านั้น

ถ้าแกต้องการจะใช้มันก็บอกฉัน

ฉันจะเอาออกมาให้"

ผมรู้สึกดีใจและขอบคุณหมอดูแห่งความตาย

ที่ทำให้กระเป๋าใบนี้มีชีวิตขึ้นมา

เพียงเวลาไม่นานผมก็เตรียมของเสร็จ

ผมพร้อมที่จะออกเดินทางแล้ว

ผมได้เขียนจดหมายเรื่องราวทั้งหมด

ทิ้งไว้ให้โอซาอ่านเรียบร้อยแล้ว

คงได้เวลาที่ผมต้องไปแล้ว

หนทางข้างหน้าจะเป็นยังไง

จะมีคำตอบที่ผมต้องการอยู่หรือเปล่า

และผมจะพบเจอกับอะไรบ้าง

ผมเองก็ไม่รู้

แต่ที่รู้ตอนนี้ก็คือ

ผมคิดถึงนางฟ้า

...............

.......

..

.

edit @ 25 Dec 2007 00:10:25 by Prapon

edit @ 5 Jan 2008 10:57:56 by Prapon